Zo, terugblikkend op het hele Australixeb avontuur vanuit Nederland, zie ik dat we toch wel een bevoorrecht stelletje zijn. Wie heeft nu de kans om een jaar in een ander land te wonen? Het is dan niet helemaal gegaan zoals we van tevoren bedacht hadden maar dat maakt eigenlijk nu niets meer uit.

De laatste week hebben we nog behoorlijk veel meegekregen van de enorme die rond Melbourne woedden. Overal waar we kwamen rook je de brandlucht en we zijn ook langs wegen gereden waar de vlammen nog niet eens helemaal uit waren. Dode dieren in de wei en verbrandde kangaroes langs de weg. Huizen die net waren ontsnapt aan het vuur maar ook velen die precies in het pad hadden gelegen van de brand. Het was erg indrukwekkend en we zijn de hele reis erg stil geweest met zijn allen. Onderweg nagevraagd bij de toeristeninfo waar we heen moesten want op de radio hoorden we telkens weer nieuwe brandhaarden ontstaan en onze geografische kennis van dat gebied was niet echt groot. We hadden een leuk plaatsje uitgezocht voor de nacht maar bij de touristinfo raadden ze die sterk af vanwege brandgevaar. Later die middag kwam het nieuws dat dit plaatsje niet meer bestaatx85x85.

Op advies dan maar

400 km

. Omgereden om om de branden heen te gaan en net over de grens aangekomen bij een leuke camping in de bossen bij een stuwmeer bij het x93dorpjex94 Khancoban (in ieder geval water genoeg bij de hand). Het was intussen 7 uur maar de campingbaas, welke we gebeld hadden vanuit de auto, was er nog en zeer behulpzaam. Tijdens het opzetten van de tent belde pa met de vraag of we er nog waren, wat gelukkig het geval was. Om een uur of 9 kwam de campingbaas nog even vertellen dat er net aan de andere kant van de rivier ook brand was uitgebroken, de wind was voor ons gunstig maar hij zou ons op de hoogte houden. Voor de zekerheid een tasje klaargezet met paspoorten, tickets en andere waardevolle artikelen als vluchttas. Gelukkig de hele nacht goed geslapen en x92s morgens bleek dat het vuur inderdaad de andere kant opgegaan was, lullig voor die mensen maar goed voor ons. Luuk heeft de hele dag de campingbaas geholpen en weet nu zeker dat hij later campingbaas worden wil! Tussen de middag even hem weg kunnen sleuren voor een ritje door de buurt en volgens de campingbaas was er een leuke gelegenheid om in een x93creekx94 te zwemmen. Daar aangekomen moeast je door de bosjes, vervolgens je nek breken op glibberige rotsen en dan in het ijskoude water, dat hard stroomde en waar je niet meer uitkon. We hebben besloten maar niet te gaan zwemmen. We even bij een meertje geneusd en Luuk en Jac gingen wel tot hun kniexebn in het ijzige bergwater. Leuk was, dat er allemaal goudkleurige deeltje langs de kant lagen, ik riep nog dat dit geen goud zou zijn want dan wil iedereen het wel hebben maar op de camping bleek dat het toch wel goud had kunnen zijn, waarschijnlijk een leuk toeristenfabeltjex85x85.

Na twee nachten vond Jac het niet veilig meer en zijn we verder gereden naar de kust om vandaar uit door naar boven te steken richting Sydney. De eerste camping die we bekeken was schitterend, lag op het strand, tussen de kangaroes maar had geen stroom. Het aanliggende dorpje geen winkels dus boodschappen doen voor een paar dagen zat er niet in. Toch maar doorgereden naar Moruya. Het weer was verre van mooi en de camping had niet veel te bieden behalve een zwembad maar in de regen nodigt dat ook niet echt uit. Wel zaten er veel Coockaboorrax92s. deze vogels roepen heel erg hard zo rond de ochtend (avond ook maar das niet zo erg) Dus je weet wel dat je bijtijds wakker bent. De vogels waren erg brutaal en kwamen op de auto zitten, speelden met Jac met een steentje en probeerden er met de scheerlijnen vandoor te gaan. Later hoorden we dat ze ook het eten van je brandende bbq afhalen, daar hebben wij geen last van gehad. Het was vrij koud en we hebben de volgende dag doorgebracht met wat winkelen (was niet veel) en in de gemeenschappelijk ruimte rondhangen. Ik had van pure armoe maar een pan groentesoep gemaakt voor de warmte. In Australixeb is het vaak mooi weer zodat er nauwelijks binnenactiviteiten zijn. Alles is buiten behalve de meeste musea maar die heb je na een paar ook wel weer gezien. Dus koulijden en vroeg naar bed.

Daags erop verder gereden richting Sydney. Het weer was nog steeds erg herfstachtig, regen, wind en kou. We hadden besloten door te rijden naar Sydney zelf en daar dan maar een paar nachtjes extra door te brengen, hopelijk zouden we dan deze weerzone verlaten want de voorspellingen brachten ook niets goeds. Op de kaart een leuke camping uitgezocht en daar neergestreken. Volgens de campinggids dichtbij het vliegveld, zonder de last ervan. Nou, dat was niet helemaal volgens de waarheid! De vliegtuigen kwamen zowat je eten meepikken dat je op je bord had. We sliepen in een cabin vanwege de kou en regen (konden we Ilsex92s slaapzak drogen die we uit hadden moeten wassen vanwege een zieke Ilse) ondanks de cabin nog voldoende last van het luchtverkeer. x92s Morgens hebben we dan toch maar besloten om in te pakken en een andere camping te zoeken. Nou dat hebben we geweten. Er was niet xe9xe9n fatsoenlijke camping in heel Sydney te vinden! Echt waar we overdrijven niet. Of het was vies en oud langs de snelweg, of het was vies en oud maar geen plaats, of het was smerig en oud en stinkend, of het was hutje mutje en oud en veel kanten gordijntjes met bloemetjes behang (niets mis mee maar de combinatie met oud en smerig was niets). Kortom nadat we de hele dag rondgereden hadden en alleen maar depressief waren geworden zijn we maar weer teruggereden naar de eerste camping met de vliegtuigen. Deze lag schitterend in het bos en had gelukkig, bleek later, alleen overdag de vliegtuigen.

Sydney was een verademing, leuke stad, toch wel redelijk mooi weer en we zijn begonnen met de auto terug te brengen naar de camping en de bus te nemen want parkeren was zelfs in deze buitenwijk al geen lolletje. Maar goed de bus deed het ook goed en in Sydney hebben we de Cityhopper genomen. Dat is zox92n oude x93engelsex94 dubbeldekker waar ze het dak afgehaald hebben (tenslotte bijna altijd mooi weer). Onderweg krijg je uitleg van alle toeristische trekpleisters en kan je er bij diverse haltes uit om op een later tijdstip de volgende bus verder te nemen. Luuk wilde graag naar Bondi beach (de sufplek van Australixeb) en daar konden we met een andere lus ook langs. Helaas kwam de regen met bakken neer toen wij er waren dus veel lol hebben we er niet gehad. We werden de bus uitgezet omdat de chauffeur iets alleen wilde gaan doen en we moesten een half uur in de regen onszelf zien te vermaken. Nafdat de bus ons gelukkig weer had opgepikt zijn we lekker terug gegaan naar de camping. De volgende dagen hebben we winterkleding gekocht want die hadden we niet bij ons, souveniers bij de Sydney market (erg leuk) het Australian museum gezien (een echte aanrader, zelfs de kids vonden het helemaal geweldig). De laatste vrije dag zijn we nog een keer naar Bondibeach geweest om Luuk nog een keertje te laten bodyboarden. We hadden die boards de hele weg meegezeuld en dit was de 2^e keer dat ze uit de auto kwamen zo koud was het overal geweest of er waren gewoonweg geen golven. De hele zuidkust krijgt zijn zeewater direct van Antarctica en is dus redelijk koud te noemen. De reddingsbrigade van Bondi (bekend van tv) was ook nadrukkelijk aanwezig en Luuk vond het prachtig. Na een paar uurtjes waren wij het echter wel zat en hebben we de bodyboards weggegeven aan een paar spelende kindjes.

Na al die strandperikelen al onze spullen nog eens bekeken en weggegeven wat we niet mee terug wilden nemen. Dat was nog best veel geworden zo in die paar weken. De overburen waar Ilse veel speelde waren overal blij mee maar het koffiezetapparaatje spande wel de kroon, dat was de prijs uit de loterij!

x92s Morgens weer vroeg op om echt in te pakken. We wilden de tent zeker meenemen maar de luifelstokken waren te zwaar. Gelukkig hadden we een lijstje met wat alles woog toen we weggingen en samen met de bij het leger des heils aangeschafte weegschaal (ook weer weggegeven) konden we redelijk goed inschatten wat ons koffergewicht was.

Alles in de auto geladen en op naar het vliegveld. De week ervoor waren we per ongeluk over een tolweg gereden die je alleen elektronisch kunt betalen, geen hokjes langs de weg. Om problemen te voorkomen heb ik die x92s maandags gebeld en gelijk geregeld dat we er op de laatste rit ook overheen konden, dat scheelde zox92n 2 uur rijden dwars door de stad.

Op het vliegveld was helaas geen tankstation dus nog maar weer een keer teug de stad in om te tanken (de laatste keer goedkoop) en terug om de wagen af te leveren.

Op het vliegveld liep alles gesmeerd tot de douane, hier werd Jac uit de rij gehaald en moesten we mee naar een interviewhokje. Jac schoot al helemaal in de vlekken maar gelukkig kwam de mevrouw ons snel redden: of Jac zijn paspoort als vermist opgegeven had gehad? Op onze ontkenning mochten we weer door. Nadat de handbagage door de poortjes was gegaan, zat ik nog even onze mail te bekijken op de laptop. Ik zei nog heel jofel dat ik Jac zijn haren wel even kon knippen nog terwijl we toch moesten wachten. Jac weer in de vlekken want mijn kappersschaar was blijkbaar niet opgevallen bij de metaaldetector (ik had er ook geen erg in dat die nog bij de laptop zat) . Toch maar niet geknipt en net gedaan of we gek waren. Helaas werd hij in Kuala Lumpur wel ontdekt en dat was het einde van mijn fijnste schaar. Ook hier werd Jac naar voren geroepen nadat we door de poortjes gegaan waren. Met hoeveel mensen we op het vliegtuig dachten te stappen. Nadat we de tickets hadden getoond mochten we dan gelukkig met zijn 5^e mee.

Op Schiphol moesten we eeuwen wachten op de koffers. Door het raam hadden we al een aantal bekenden gezien: Pa en ma, Piet en Jorg, Andrxe9 en de meiden (die hadden we allemaal verwacht) maar daar stonden plots ook Ans en Pieter-Jan, Tante Toos en Guus voor het aquarium. Nadat we de deur door mochten, gelukkig geen geintjes dit keer, bleek daar ook nog eens de halve VVH te staan in vol ornaat! Werkelijk ongelooflijk het was een warm welkom en na de nodige knuffels hebben we in Valkenswaard bij pa en ma nog even verder gekletst met iedereen onder het genot van een bakkie met wat lekkers.

Hans en Bea kwamen later in de week gelukkig ook nog kijken, kletsen en helpen in het nieuwe huisje.

Zoals gezegd terugkijken is leuk en nu we weer in een warm huisje zitten, Jac een baan, de kids naar school. Denk ik dat het een goede beslissing was om terug te komen.

Ik zal het weer missen en misschien ook wel de nonchalante leefwijze (no worries mate) maar de vriendschappen die we hier hebben, hadden we daar nooit meer kunnen krijgen.

EINDE

10-02-09

Esperance wordt zwaar overschat. Iedereen riep dat dit een plaats was die je gezien moest hebben maar in onze beleving is het gewoon een plaats zoals vele anderen. We werden door de mevrouw bij de info verwezen naar het witste strand van Australixeb waar de Kangaroes gewoon op het strand zouden moeten liggen. Helaas voor ons werd het naar mate we dichter bij het strand (60 km. rijden) kwamen ook steeds donkerder en bewolkter. Tegen de tijd dat we bij het strand waren, kwamen de regendruppels gestaag naar beneden en was het behoorlijk koud. Luuk durfde nog wel even het water in maar ik had het met de meiden snel gezien en we reden een half uurtje later alweer terug naar de camping, waar de zon niet was weggeweest.

Het vervolg van de reis bood ons (x85x85tromgeroffel): x93de Nullarbor plainsx94 kompleet met 144 km. aaneengesloten kaarsrechte weg. Een ervaring op zich maar niet voor herhaling vatbaar. Een doodsaaie weg over ruim 1500 km. Daarna nog meer doodsaaie weg om het af te sluiten. Onderweg wel een spraakmakende camping gevonden: een parkeerplaats langs de weg achter een tankstation. Die hebben ze er regelmatig langs de weg en ze noemen zich Motel/Camping. De haringen gingen er nauwelijks de grond in en we moesten de hoofdprijs betalen. Als we nu een vergelijk willen maken met een camping dan doen we dat met die van x93Cocklebiddyx94.

Regelmatig denken we terug aan 2 duitsers die op hun fietsje bezig zijn om van Perth naar Melbourne te fietsen, we wensen ze veel succes.

Onderweg wel veel wild gezien: dode kangaroes, dode Dingox92s, dode vogels, dode Possum, dode Wombat. Was dus niet heel wild maar goed we hebben het gezien. In Port Augusta zijn we een paar nachten gebleven omdat het net erg warm aan het worden was. Lekker een paar daagjes bij het zwembad doorgebracht want bij 45+ graden, doe je niet echt veel anders. Vanaf daar alleen gezocht naar campings met zwembad en in Adelaide zelfs in een huisje met airco geslapen omdat we al 2 nachten niet konden slapen vanwege de hitte (30+ x92s nachts) ondanks de 2 aangeschafte ventilatorretjes.

Adelaide zelf was wel grappig maar door de hitte niet echt leuk om te doorkruisen. Het openbaar vervoer had behoorlijk te lijden onder de temperatuur en we kregen zelfs flesjes water uitgedeeld op het station. Later hoorden we dat het de warmste dag was in 70 jaar.

Na Adelaide naar de Grampians, een prachtig bergachtig natuurgebied waar we 6 dagen bleven. De eerste 4 nachten vanwege de hitte in een cabin en daarna nog 2 nachten in de tent. Een mooie camping met goede kampkeuken (echt een must als je niets kokerigs bij je hebt).

Langs de x93great ocean roadx94 prachtig weer met fantastische kijkpuntjes en x93oh, oeh, ahx94 momenten. Op de camping mensen gesproken die ons vertelden van een plekje waar we veel Koalax92s konden zien want bij x93Tower Hillx94 (ook een aanrader) hadden we er maar 2 gezien. Dus wij overnachten bij Cape Otwa. Een camping die je op eerste gezicht geen 2^e blik zou gunnen, erg goedkoop, maar achteraf zeer mooi en werkelijk overladen met Koalax92s. overal waar je keek, zagen we de beesten zitten. Op weg naar het strand (volgens een paar jongens een 20 minuten lopen maar wij hadden na 40 minuten nog geen strand in zicht) struikelde Esme bijna over een slangetje. Het beestje was gelukkig minstens zo hard geschrokken en vluchtte snel weg. Alweer geen foto want de dag ervoor ook al een flinke slang op de weg gezien maar zodra we stopten schoot die ook weg. Ik ben nog niet genoeg Steve Irwin om me dan in de struiken te gooien en het beest er weer uit te trekken.

Op weg naar Melbourne een kustweg moeten nemen en binnen een uur hadden we alle 3 de kids wagenziekx85.elke mogelijkheid gestopt om iedereen weer op adem te laten komen en de kotslucht uit de auto te laten trekken. Die dag (7-2-09)was heter dan heet met 46.4 graden op de teller (het heetst sinds de start van de temperatuurmeting) en met een zware wind waardoor alles onder de stofwolken zat. Je kon nergens iets zien vanwege het stof. De tent kon niet gezet worden door de wind dus maar weer in een cabin.

Melbourne zelf was weer een teleurstelling. Niet alleen door het weer (regenachtig en koud). Maar ook vonden we het een vervelend drukke stad waar het een allegaartje van oud en nieuw door elkaar is. De vorige keer vonden we er niets aan en nu ook niet. Ondertussen van camping verwisseld want de 1^e had geen tentplaats waar we wilden staan. De huidige camping had meer weg van een rovershol bleek later. Het was niet het beste volk, veel drank, harde muziek en een dronken kerel die x92s avonds zowat door de tent heen kwam zeilen met als gevolg een gebroken stok. Op ons kloppen deed hij open waarbij een gevaarlijk brandbare lucht naar buiten kwam zetten. Hij wist nergens van en kwam nergens vandaan en wist niet waar we het over hadden. De volgende dag was hij nog niet boven water toen wij dat allang wel waren en hebben we het bij de campingbeheerder gemeld. Die was niet bij en verklaarde dat de dader en zijn zuipmaten direct verwijderd zouden worden van de camping. Was ook weer niet helemaal onze bedoeling maar ja. Gelukkig snel weer en nieuwe stok weten te vinden dus dat zit wel goed.

28-01-09

Na een paar lastige dagen waarin alles ingepakt is (door 2 man in 1 dag, terwijl het vanuit Nederland 3 man voor 1 xbd dag waren), konden de spullen door 3 man in de container gewurmd worden. De inpakkers waren ruimdenkend en pakkend geweest en we waren benieuwd of het allemaal ging lukken. De verhuizers begonnen al meteen dat de fietsen moesten blijven stan want die gingen waarschijnlijk toch niet mee. x93De duivel hale jullie, maar die gaan meex94 was mijn antwoord. Slot van het liedje was dat Jac en ik een stapeltje spullen bij elkaar moesten zoeken die in geval van nood niet mee hoefden. Uiteindelijk paste alles in de container met nog precies ruimte voor 2 dozen. Als het goed is staat hij intussen al op een dobberende boot, we zullen zien over 5-6 weken.

De poetsers kwamen de volgende dag, bij 38 graden het huis poetsen. Achetraf viel me de schoonheid tegen maar blijkbaar was het voldoende voor de makelaar, welke het huis al weer doorverhuurd had aan een ander gezin. Na de nacht gecampeerd te hebben in eigen huis, mochten we dan naar Busselton. Een camping viel tegen maar de volgende was een ouderwetse camping met een mooi grasveldje tegen redelijke prijs. We hebben goed geslapen en nog maar een x93junkfoodjex94 er tegenaan gegooid. De laatste dagen in het huis hebben we geteerd op diepvriesmaaltijden en op de campings was het goede plan te bbq-en. De dag erop de tent weer ingeladen en op weg naar Augusta. Na 2 campings er 1 gevonden die wel leuk leek en daar hebben we 2 nachten doorgebracht. Erg goedkoop want de eigenaar deed niet de moeite om te controleren wie er wel of niet was. We stonden naast een van origine nederlands stel met hun volwassen dochter en kleinkinderen. Erg gezellig en mooi. Onderweg nog een vuurtoren bekeken en een wel mooie grot. Op onze vrije dag naar een strand gereden waar men naar zeggen pijlstaartroggen kon zien zwemmen in de oceaan. Helaas waren de roggen net weg zodat we niets zagen. De volgende dag naar Walpole gereden. Onderweg gestopt bij de x93Gloucester treex94een boom van zox92n 57 meter hoog waar je in mag klimmen via een draadstalen trapje om van het uitzicht te genieten. Na onze onderzoekende blik kwamen we erachter dat dit niets voor ons was. Luuk mocht van ons een stukje maar die was te druk bezig om de wilde papegaaien te voeren, die de eigenlijk niets mocht geven. Ze kwamen in grote getalen op ons af en gingen dan ook op je hand en hoofd zitten om een stukje appel te bemachtigen. Dat vond Luuk leuker dat de boom. Na een wandeling en bbq voor de inwendige mens. Elke dag even een lapje vlees met salade en stokbroodje kruidenboter is best lekker, we zien wel hoe het verder gaat.

In Walpole zelf een camping gezocht waar we niet echt mooi stonden op een oude camping maar met een prachtig uitzicht over de x94inletx94 een riviermonding. Daar zat een artistiek paar op de kant en we hebben daar even heel leuk mee gebabbeld. Later bleek dat er in de riviermonding zelf pijlstaartroggen zaten. Ze kwamen zelfs naar je toe omdat ze dachten visafval te krijgen. Lappen van ruim een meter kwamen voorbij gezwommen! Echt indrukwekkend zox92n beest. Het weer zit nog niet echt mee en dat lijkt voorlopig ook nog niet te veranderen. Zox92n 25 graden bij een stevige bries is niet echt lekker en x92s avonds moeten we al vroeg de tent in, ook vanwege de bijtgrage vliegen en muggen. Na de tent weer te hebben opgeruimd (we staan in 20 minuten slaapklaar op het moment en breken hem net zo snel weer af!) zijn we de volgende dag weer vertrokken naar de x93treetop walkx94 een indrukwekkende brug tussen de boomtoppen. Een sterk staaltje bouwmanskunst die bij stevige wind niet echt altijd even leuk is. Beneden hebben ze een bos met bomen van rond de 400 jaar oud. Sommigen zijn gespleten van onder zodat je erdoor heen kunt lopen. Zelfs de kids vonden dat erg leuk.

10-01-09

Zo, de kerst en oud en nieuw weer goed doorgekomen. Loes en Wouter waren hier de 18^e december gearriveerd om de 19^e weer te vertrekken richting het binnenland voor een paar daagjes. Lekker even bijgekletst.

De kids hebben vakantie tot we weer terug zijn in Nederland dus we hebben Esmxe9 maar eens op vakantiebanenjacht gestuurd. Aan de ene kant lokt het geld wel maar het werk niet dus echt veel zin had ze niet. Toch op ons aandringen gesolliciteerd bij de plaatselijke supermarkt en de soort van Blokker. Helaas heeft ze daar na 4 weken nog niets van gehoord. Het wacht hier allemaal met reageren.

Op 1^e kerstdag (ze hebben er hier maar 1) lekker met Wouter en Loes de barbie opgestookt en buiten genoten van een lekkere maaltijd. De kids waren lekker rustig met hun nieuwe kadootjes zodat we daar geen last van hadden. We waren ook nog even naar zee geweest omdat Wouter perse wilde zwemmen hier in Australixeb (tot nu tot alleen maar trutweer gehad). De zee was lekker maar er stond een zeer harde wind zodat Esmxe9 en ik ons maar niet in het water waagden maar gekleed op de kant zaten te wachten tot iedereen uitgespeeld was.

Op Boxingday (2^e kerstdag) gingen Wouter en Loes naar de Pinnacles, een kleine

400 km

. Noordelijk van ons, ze zouden een dagje op en neer maken en dat was ook gelukt. Gelukkig lieten de vliegen hen vanwege de harde wind met rust. De vliegen hier zijn dezelfde als die je op tv ziet bij filmpjes over Biaffra. Ze komen in grote getalen aan en weten feillos je lichaamsopeningen te vinden. Als je ze wegzwaait komen ze zonder meer op de zelfde plek terugzitten. Het is dus zaak je mond in ieder geval goed dicht te houden als je in het binnenland uit de auto stapt. Hier zitten ze minder gelukkig omdat het hier vrijwel altijd stevig waait.

Op zaterdag na kerst zijn we met zijn allen naar Perth gegaan. Eerst naar de Mint (de goudbewerkers) Dit was iets dat wij al langer wilden doen en het was zeker interessant. Zelfs de kids vonden het leuk. We kregen het gieten van goud te zien en iedereen mocht een gouden staaf op tillen. Als de kids de juiste combinatie van de kluis konden raden mochten ze een stuk chocola hebben. Helaas waren die van ons niet zo goed.

Daarna rondgelopen in de stad, de ferry genomen, een ijsje gegeten en tegen het einde van de middag besloten we de bus te nemen naar het restaurant waar Loes en Wouter ons op eten zouden trakteren. Aangezien we nog wat vroeg waren, besloten we eerst met de CAT bussen (gratis) een rondritje te doen. Bij de 2^e tour zaten we enigszins in de rats omdat we tegen het einde van de rijtijd aanzaten. De chauffeur zei echter tegen geen van de instappenden dat hij ging stoppen en ook halte 1 (de busremise, ging hij voorbij. Net toren we opgelucht adem haalden stopte hij bij halte nummer 6! Het uiterste puntje van zijn route en best nog een flink stuk teruglopen. Er zaten buiten ons nog zox92n 10 mensen in de bus waarvan er 4 direct uitstapten toen de chauffeur verkondigde dat hij ermee stopte. Loes en ik waren de enigen die reageerden met: x94waarom zeg je dat niet eerderx94 en x93je maakt zeker een grapje?x94 Helaas, het was geen grapje en hij begon ijverig uit te leggen hoe we bij de dichtstbijzijnde bushalte konden komen. Waarschijnlijk doordat we nogal dom k(l)eken, besloot hij ons dan toch maar er zelf even heen te brengen. Het was nog een behoorlijke tippel geweest. Nu konden we vrij snel weer op de x93gewonex94 bus naar de stad terug en besloten we toch maar naar het restaurant te lopen ipv de volgende CAT te nemen. Loes en Wouter namen ons mee naar een soort van restaurantjessteegje waar je op je gemak uitzoekt bij welke tent je wil bestellen, en dan tussen die tentjes een tafel uitzoekt waar je neerstrijkt. Omdat kiezen erg moeilijk is, besloten we gewoon 4 borden met verschillend eten te kiezen en dan ieder een kwart daarvan te nemen. De kids genoten van friet met kipnuggets en toen onze borden kwamen kregen we al snel door dat overschuiven niet echt zou gaan lukken, de borden zaten veel te vol. Na enig overleg besloten we gewoon ieder te beginnen met een bord en dat na een kwart gegeten te hebben, door te schuiven. Een hele aparte manier om te eten, zox92n bordendans maar heel lekker. Na het eten was ook hier de CATbus niet in zicht,  bij elke halte zit een knop waar een stem uit klinkt die z4egt hoe lang het nog duurt tot de volgende bus, heel leuk speelgoed voor onze kids. Deze knop vertelde echter dat de dienst niet meer werkte en daarom besloten we terug naar het station te lopen, gelukkig was het niet ver en toen we er bijna waren kwam dan toch onze bus achter ons aanx85x85. .

Voor de volgende dag hadden we de boot naar Rottnest geboekt en we mochten er dus weer vroeg uit. Nog wat moe stapten we aan boord. De zee was niet echt rustig en ik was blij dat ik er zonder gebruik van het zakje vanaf kwam. Eer we de fietsen hadden, was er wel een half uur voorbij. De man van de verhuur zag toch wel dat Wouter niet echt met zijn ruim

2 meter

op een mountainbikeje kon en de zadelpen werd tot het uiterste gesteld. Ideaal was het niet maar het ging. Ilse zat als een prinsesje in een fietskarretje achter Jac en daar gingen we nadat we broodjes bij de subway besteld hadden. Op het eiland zelf kan je nergens anders dan in de haven eten kopen. De rit was zeer mooi maar verrekes heuvelachtig en waaierig. Bij een mooi baaitje hebben we de zwempakken aangedaan en even lekker gezwommen. Wouter had zijn snorkel bij zich en er blijken onder water allemaal bordjes met uitleg te zijn, heel handig. Pas een heel eind verder kwamen we dan de Quokkas tegen, een mini kangoeroe ter grote van een konijn. Echt wild waren ze niet en 1 hupte zelfs de fietskar in om te proberen een stuk van onze lunch weg te snaaien. Onderweg heeft iedereen behalve Jac en ik dan ook nog een slang gezien die midden op de weg lag (levend). Omdat wij achter waren vanwege bijna overreden fietshelmen, mistten we hem net helaas. Tegen het einde van de middag hebben we nog een keer gezwommen in de laatste baai voor de haven en dat was maar goed ook. Loes had enorme last van haar rug en schouder, ik kon niet meer zitten van de zadelpijn en Jac was doodop van het zeulen met de fietskar over berg en dal want er is geen vlak stukje weg te vinden op het hele eiland. Vroeg naar bed om bij te komen van de vermoeiende dagen.

Op maandag hebben we wat gewinkeld en x92s middags nog gezwommen in een baaitje bij Rockingham. Leuk detail is dat er vlakbij dat strand de dag ervoor een haai van

5 meter

gespot was. Waarschijnlijk had hij echter al een volwassen man op dus echt honger zal hij niet meer gehad hebben.

Nieuwjaarsavond hebben we, zoals iedereen zox92n beetje in Rockingham, op de Foreshore (Centrum) gevierd.

Iedereen zit dan iop het grasveld met 1 of meerdere pilsjes en er was een bandje die behoorlijk harde muziek speelde. Om 12 uur hield de muziek op en kwam het vuurwerk. Leuk is dat niemand elkaar gelukkig Nieuwjaar wenst en zodra het vuurwerk afgelopen was, trok iedereen massaal weer naar de autox92s om terug naar huis te gaan. Apart, maar ach het blijven rare mensen die Ozzies. x92S Middags had ik al gewerkt en een paar zelfgebakken oliebollen meegenomen voor de Nederlanders in het tehuis. Dat vonden ze alle 3 fantastisch. Eigenlijk mochten er 2 het helemaal niet hebben omdat er suiker inzat maar ze vonden allemaal dat ze best eens mochten zondigen.

Nu, de verhuizer en de schoonmaker zijn geboekt, de autox92s staan te koop, er zijn al nieuwe potentixeble huurders wezen kijken en de temperatuur rijst al boven de 35 graden uit overdag. Kortom we beginnen er klaar voor te zijn. Waarschijnlijk zal ik pas weer bloggen als we onderweg zijn want volgende week woensdag komen ze al inpakken.

14 november 2008

Poeh zeg, weer een beetje bekomen van alle emoties. op mijn vorige post en die op andere sites hebben we erg veel hele lieve reacties gehad waarvoor ik jullie allemaal moet bedanken. Het bracht weer wat tranen naar boven en ik weet nu nog zekerder dat ik terug wil. Al die mensen moeten er ter zijnertijd op rekenen dat ze genoeg koffie in huis hebben.

Hier zijn we weer in de normale regelmaat gevallen. Pa en ma zijn alweer een goede week thuis. Nadat ze nog "even" het huis mee hadden gepoetst voor de 3 maandelijkse controle. Wat een heisa is het huren hier zeg. Alles schoon en ingespoten tegen spinnen.

Want spinnen hadden we buiten en binnen enorme hoeveelheden. Van die zwarte soort vochtspinnen die je in Nederland ook hebt alleen deze worden volgens mij groot geboren! Het hele dak zit onder de spinnewebben en ook de goten, ramen en deuren moesten het ontgelden. Op een gegeven moment vond Luuk ook een Redback in onze tuin en dat was de druppel: Gif moest er komen en veel ook. Na 8 spuitbussen zijn nu de ramen, deuren en goten schoon van spinnen. Het goedje werkt 6 maanden dus dat is genoeg. Nu moeten we ze binnen nog kwijtraken want ook daar komen ze in grote getalen voor. Ze komen allemaal uit de roosters van de airconditioning gerend. Ilse  loopt nu constant met een scheef hoofd door het huis om alle roosters in de gaten te houden. Op een gegeven moment zat er op haar kamer ook een handpalmgroot ander exemplaar, dat hebben we haar maar niet verteld. Ik weet wel, ze doen niets maar ze geven me de kriebels. De stofzuiger moet toch dagelijks tevoorschijn komen en er zijn dagen dat ik hem niet eens meer in de kast zet omdat er toch weer telkens nieuwe komen. Denk nu niet:"ach die stofzuiger komen ze weer uit". Wij hebben een stofzuiger die ze meteen to moes maalt en dan doen ze het niet meer, heel handig!

De buurman kwam laatst ook even aan om te vertellen dat hij een slang bij hem op de oprit had gehad! Lekker, wij hadden net daags tevoren tegen elkaar gezegd dat je zo weinig beesten zag bij ons in de wijk. De buurman dacht dat het een Dugite of een Tigersnake was. Da’s erg geruststellend want die zijn beiden erg gemeen en zeer giftig! Jac en ik hebben meteen onze garage opgeruimd en alles van de muur gehaald om er zeker van te zijn dat er geen gasten in de garage zouden zitten. Het leuke aan deze huizen is namelijk dat de garage aan de achterkant gewoon open is. Iedereen en dus ook beestwerk kan er gewoon binnenlopen. Gelukkig hebben we niets gevonden en de garage ziet er ook weer even netjes uit.

Esmxe9 mag zondag op haar verzorgpaard een springwedstijd meedoen. Ze is reuzetrots en superzenuwachtig. Ik mag mee voor de verzorging en natuurlijk neem ik de videocamera ook mee want dit zou nog wel eens dxe9 inzending voor "Australia’s funniest homevideos" kunnen worden! Die knol in pas 3 keer op dat terrein geweest waarvan hij 1 keer heeft meegedaan aan een soort spelletjesdag. Hij is reuze niewsgierig en wil overal naartoe om het te bekijken. Tegelijkertijd ziet hij overal spoken en schrikt van allerlei dingen die er nier of juist wel zijn. Dat gecombineerd met het over hindernissen moeten springen geeft volgens mij best een leuk resultaat. Morgen moet ze hem eerst gaan wassen want origineel wit, is niet helemaal wit meer. Zijn manen en staart zijn net vette dreadlocks dus daar is nog wel wat werk aan. voor het hoofdstel heb ik een versiering gemaakt waar ze hier helemaal gek op zijn. Die komt nog wel op een foto.

We hebben ook besloten dat we, terwijl onze meubels weer op de boot staan, een lekkere vakantie gaan houden. We hebben een tent en wat materiaal en trekken dan in 4 weken van Perth naar Sydney met de auto’s. We verkopen dan de auto’s in Sydney, waar ze theoretisch meer op moeten leveren dan hier en vliegen vanuit daar weer naar Nederland. Het lijkt ons een mooie gelegenheid om afscheid van het land te nemen en de kids nog wat meer te laten zien. Kortom ik ben niet zo chagerijnig meer en we gaan positief verder

07-07-08

Australixeb is een land van uitersten

Het grootste eiland, tegelijk een land maar verdeeld in stukjes

Het is xe9xe9n maar het zijn er velen zeggen ze zelf

Boven bij de evenaar, onder niet ver van de zuidpool

Ver weg van Nederland

Mooie natuur die ze nog bijhouden ook

Heerlijk weer met hoge maar ook lage temperaturen

Mensen die vriendelijk gedag zeggen maar toch afstandelijk zijn

En geen van allen is een bekend gezicht die je uitnodigt voor een x93bakkiex94

Australixeb heeft bergen x93Bottleshopsx94 waar mensen hun aankopen vauit de auto kunnen aannemen

Daarna vrolijk in de auto nuttigen samen met de snelle hap van : Hungry Jacks, MacDonalds, Kentucky Fried Chicken, Red Rooster, Dominox92s. Eagle boys. Alles vanuit de auto gekocht.

14000 km

. van Nederland

Beloftes om te bellen maar niemand geeft je een termijn

Een land met vele emigranten maar waar werken de Ozzies?

Ver weg van Nederland

x93No worriesx94 , x93no problemx94 wat een handig leven

Overal afkotingen voor; hubbie, barbie, brekkie, breakie, bickie, sunnie, undie

Alles om het leven nog gemakkelijker te maken

Had ik al gezegd hoe ver het van Nederland is?

Een land waar, ondanks de ruimte, huizen op een kluitje gebouwd worden

Een land waar je de auto nodig hebt om van a naar B te komen

Niet even op de fiets springen om naar de markt te gaan

Geen markten, enkel mega supermarkten

Een land met heimwee

Een land zonder familie, vrienden en bekenden

Een land zo groot dat het van voren niet weet dat het van achteren bestaat

Een mooi land en tegelijk zo afstotelijk dat ik weg wil.

Voor velen zal het al wel eens opgevallen zijn dat ik het leven hier niet gemakkelijk vind. We hebben dan ook besloten om, in februari, terug te gaan naar Nederland.

Natuurlijk zal ik regelmatig hier nog wat bijschrijven want in 4 maanden kan er nog van alles gebeuren.

Eindelijk hebben we ze dan gezien: Walvissen! Op mijn verjaardag/ onze trouwdag zijn we dan nog maar een keertje op de boot gestapt om onze kans te beproeven. Het leek mij het ideale verjaarscadeau om 2 uur ziek op een boot te zitten, dus hebben we maar weer geboekt. Jac was een dagje vrij en daar gingen we. Dit keer hadden we een bijna windstille dag en zagen in de Freo haven zelfs nog een groepje dolfijnen spelen. Zodra we de haven uitkwamen merkten we al dat de golven niet op ooghoogte voorbij kwamen en de boot gleed met een snelle gang over de goven en er niet steeds maar tussenin. Al binnen het half uur stopte de moter en moesten we toch even buiten kijken want daar waren 2 walvissen. Na even gespannen wachten lieten ze zich zien: Fantastisch! Na even gekeken te hebben en foto’s te hebben gemaakt moesten we weer allemaal naar binnen want de kapitein vond dat er wat beweeglijkere walvissen gezocht moesten worden. Na een kwartiertje had hij er nog meer gevonden ten noorden van Rottnest island. Deze bewogen wat meer en er was een koppel van zo’n 8 walvissen te zien. Helaas geen gigantische sprongen zoals je op foto’s wel eens ziet maar voor ons, walviskijkleken, toch een geweldig gezicht. Niet eens misselijk geworden en een geweldige ervaring. "s avonds nog lekker wezen grieken en dat was weer een jaarje ouder.

Pa en ma hebben inmiddels de camper (nu ja, campertje) meegenomen en zitten zo ergens rond Margareth River, waarvan men zegt dat het prachtig is. Helaas hadden ze nogal wat regen gisteren terwijl wij in ons bijna blote kont in de 25 garden zaten. De bus die ze hebben is bijna nieuw en ziet er goed uit, is compleet en rijdt goed. Alles bij elkaar een ideaal wagentje.                                              

We beginnen langzaam te wennen aan de welhaast superfranse cultuur. Ik geloof dat de Ozzies wel winnen wat dat betreft. Alles gaat op zijn elfendertigst en als iets al jaren goed gaat waarom zou je het dan veranderen. Modern is bijna een lelijk woord en voor alles zijn er 30 formuliertjes die je moet invullen. Pa en ma moesten hun bloed laten testen en dat gaat met een hoop formaliteiten gepaard. Pa en ma ergeren zich daar groen en geel aan. Jac en ik hebben zoiets van, ach je kan je druk en boos maken maar je verandert er toch niets aan dus waarom die moeite doen. We kunnen de mentaliteit hier echt niet veranderen dus laat maar. Hte went echt merken we. De Ozzies zijn de beroertsten niet maar je moet weten dat er hier gewoonweg niets snel en gemakkelijk gaat.

Esmxe9 is met haar verzorgpaard naar zee geweest en heeft daar enorm van genoten. De eigenaresse vindt het leuk om haar zoveel mogelijk te laten doen met het paard.

Ik weet nog steeds niet of dit het land voor mij is. Ondanks de mooie natuur en het nu weer lekkere weer is de verandering erg groot, de ozzies nogal gesloten en alles maar dan ook alles is hier ver weg. We zouden kunnen verhuizen zodat de winkels dichterbij zijn maar dan zijn alle sporten weer ver weg en zo houd je altijd wel iets. Zelfs Nederland is ver weg en dat vind ik nog wel het moeilijkst van alles. Esmxe9 kan zelfstandig nergens heen, ook vanwege de afstanden en er is weinig te doen voor de jeugd tot ze hun rijbewijs hebben. Kortom ik ben nog niet om maar de tijd zal het leren.

Wat een tijd weer! Pa en ma zijn in de tussentijd al weer ruim een week hier en we vermaken ons prima. Pa was jarig, Luuk ook en pa en ma waren 50 jaar getrouwd en dat alles in 1 week. We zijn weer een paar kilo zwaarder van de cake en het "normale" leven is weer een beetje verder aan het gaan. Op pa en ma d’r trouwdag zijn we met een walvissencruise meegeweest, dat was een ervaring op zich. Ik wordt normaal altijd ziek en ma ook maar we hadden besloten dat het dat waard was. We hebben ons volgepropt met allerlei antimisselijkheidmiddeltjes en we zijn op de boot gestapt. Helaas werkten de middeltjes bij mij niet zodat ik na een half uur het zakje maar genomen heb. Pa was ook niet helemaal lekker, Luuk werd witjes rond de neus en Ilse moest ook een zakje. Ma had, daarentegen, nergens last van. Nu was alles nog niet zo erg geweest als we die beesten maar gezien hadden! Helaas voor ons waren ze die dag nergens te bekennen. Alles afgezocht gedurende 2 uur (best lang als je je niet lekker voelt) maar nergens een walvis te bekennen. Nu hebben we een tegoedbon zodat we nog een keer mogen voor de helft van het geld! Ik kijk er nu al naar uit…..

Na de walvissen in Freo (Fremantle) nog naar de gevangenis geweest en ons laten lekkerbekken bij de verhalen van 150 jaar geleden. De gevangenis war 20 jaar geleden nog operationeel, en dat zonder sanitaire voorzieningen in de cel en een emmer als toilet (16 uur per dag, met z’n 2en op een kamertje, 50 graden) Dat is een lekker geheel. ‘s avonds lekker uit eten geweest, errug leuk.

Ik heb in de tussentijd een baan weten te bemachtigen. Nog steeds geen diploma. Volgens de lesmiep heb ik hem wel maar kan ze hem niet uitgeven omdat de belangerijke persoon die moet tekenen er niet is…… Klinkt leuk maar ik heb nog niets. Maar goed, ik had op een paar adressen gesolliciteerd en ik mocht er bij 2 komen praten. De ene wilde geen oproepkrachten, dus viel in mijn ogen al meteen af. De ander klonk leuk, leuke sfeer, maar een compleet nieuw bestuur, veel nieuwe werknemers en dus een grote puinzooi. Ach ik werk er nu een paar weken en zolang dat goed gaat heb ik niets te klagen. Het is een middelgroot tehuis met 90 bedden en er zit vanalles. Van zelfstandigen die alleen een beetje hulp nodig hebben bij het douchen, tot dementen en echt zieken. Ik moet overal inzetbaar zijn dus ik doe nu al 3 weken m’n best om iedereen te leren kennen, routines te leren en het vak een beetje onder de knie te krijgen. OOk dat zal wel weer goed komen. Tot overmaat belde er van de week een paardendierenarts die een vacature had. Op z’n goed Australisch wacht ik nu alweer een week op een afspraak. Ik ga even kijken wat ze hebben maar ik denk dat ik voor nu even bij de oudjes blijf. Ik kan nu de middagen werken tegen een redelijk salaris en bij de dierenarts moet ik maar weer afwachten welke uren ik moet.

Lang geleden maar ik denk dat dit ook komt omdat er niet zo heel veel nieuws meer gebeurt. Het gewone leven is in volle gang en we proberen in de weekenden zo veel mogelijk allerlei uitstapjes te maken. Allerlei parken, dammen en andere bezienswaardigheden worden door ons bezocht. Meestal zorgen we dat we wat picknick/ bbq achtigs bij ons hebben en maken er een Australisch uitje van. Heel Australixeb verspreid zich in de weekenden over de overal ruim aanwezige gratis bbq’s en luncht dan op z’n gemak terwijl de kids Football spelen, visjes vangen of gewoon rondsjouwen. Het is wel geinig en tegelijk zien we wat van de omgeving.

De verste ritten waren Busselton (250 km.) en De Waverock (800 km) allebei welliswaar met de km. in retourvorm. Busselton kwamen we eigenlijk per ongeluk, we waren de kustweg aan het afrijden en voor we het wisten waren we er. Je mag overal 100 km. ook op de soort van provinciale wegen en als je dat bij het feit telt dat er bijna geen stoplichten zijn, schiet het rijden erg op. Vandaar dat we ook de rit naar de Waverock wel aandurfden op een natte zaterdag (wij hadden inlands wel mooi weer trouwens). De rit was een ervaring op zich, zodra je de stad achter je laat kom je echt bijna niemand meer tegen. Ik denk dat we op die afstand maar een 25 auto’s gezien hebben, echt maf! Een collega van Jac had ons de trip afgeraden. Volgens hem was het helemaal niets en zeker niet om daar zo’n eind voor te rijden. Helaas is hier echt alles ver weg en als je je daar door laat tegenhouden zie je helemaal niets. Er zullen kilometers gemaakt moeten worden om het land te zien. De rots zelf, een overhangende rotsformatie stelde inderdaad niet zoveel voor maar toch vonden we allemaal dat hij erg indrukwekkend was. We waren het er allemaal ook over eens dat het de rit wel waard was geweest, ook omdat de rit zelf ook veel te zien gaf. De hele streek staat in bloei met Canola (lijnzaad), de lokale gewassen. Zeer mooi om te zien, helaas komt dat er nergens zo mooi uit op mijn foto’s. Bij de "Rock" hebben we nog een mooie wandeling gemaakt en we zijn weer 400 km.  teruggekacheld.

Luuk zijn voetbalseizoen zit er al weer op. Ze liggen nu weer tot maart stil helaas voor hem. De laatste 2 keer waren tenminste niet met verlies gespeeld en de een na laatste zelfs gewonnen dus de afsluiting was goed voor de boys. Hij vond het erg leuk en Jac en ik hadden nooit gedacht dat hij zo sociaal een groepssport zou kunnen doen maar hij geeft zelfs te snel kansen af om niet te kwetsen. Ze hadden hem in de vedediging gezet omdat hij zo enorm snel is en zo heeft hij diverse ballen van de tegenstand kunnen onderscheppen en doelpunten voorkomen. Way to go!

Ik heb in de tussentijd ook weer een partij pillen voor hem weten te bemachtigen. Dat was nog een hele bevalling! Door zuinig aan te doen had ik het uit weten te houden met de hoeveelheid die we meegenomen hadden uit Nederland maar nu was er toch een einde aan gekomen. De huisarts mag ze hier, in tegenstelling tot Nederland, niet voorschrijven dus daar zat ik dan. Moesten we naar de kinderarts om alleen pillen te krijgen xe1 300 dollar (krijg je weer 150 van terug). Ik wilde geen consult maar alleen pillen, alle verslagen en diagnose heb ik al tenslotte. Maar goed pa en ma waren bereid om hier onze vorige huisarts aan te spreken voor een voorraadje en jawel we konden nog wat krijgen. Hier ten rade gegaan bij de voedsel en warendienst of de pillen ingevoerd mochten worden en jawel, het mocht. Tot ze bij de douane het pakketje kregen en ik het telefoontje kreeg dat ze er niet in mochten. Mijn tegen argument dat het van de voedsel en warendienst wel mocht, mocht niet baten. Dus zat ik nog meer zonder. De juf had ook al eens gebeld dat Luuk zo gek deed op school, of er iets gebeurd was, tja die kreeg al een week geen pillen meer. Luuk meent zelf dat ze niet werken maar op alle scholen weten ze tot nu toe nog perfect wanneer hij ze niet krijgt. Toch maar weer de kinderarts gebeld voor een nieuwe afspraak (die had ik afgebeld omdat we via de post dachten te krijgen) en ik kon afgelopen maandag alweer terecht. Gelukkig was het een prettige arts die blij was met alle papierwerk die ik al voor hem gekopieerd en vertaald had. Hij vond het prima om weer nieuwe Ritalin uit te schijven. Dat gaat hier echter zo gemakkelijk niet, hij moest van 2 organisaties toestemming hebben en aan 1 ook nog eens melden dat hij deze medicijnen uitschrijft! Als we het recept kwijt waren geraakt op weg van hem naar de apotheek, hadden we pas in april een nieuw gehad, das pas wat. Gelukkig is dit weer achter de rug.

Ikzelf zit nog steeds thuis. De opleiding verliep niet geheel vlekkeloos maar is nu achter de rug. ik denk ook dat ik geslaagd ben maar niemand kan me dat nog vertellen. Ik heb ook nog steeds mijn diploma niet al is het al 3 weken eleden dat ik alles ingeleverd heb. Solliciteren kan ik niet want ze willen allemaal mijn papiertje zien. De instantie waar ik stage heb gelopen, heeft geen vacature vrij voor een oproepkracht en zo tob ik weer door. Ik ga vanmiddag praten bij het uitzendbureau van de opleiding en hoop dat die wat meer kunnen doen. Bijkomend probleem is dat Ilse en Luuk voortaan veel later opgehaald worden om naar school te gaan. Is voor hen leuk want ze zijn ook eerder thuis, maar voor mij is het niet zo leuk. Eesrt kon ik, als ik vroeg moest werken, ze alledrie thuislaten en zodra Esmxe9 op de bus stapte, kwam ook de taxi. Nu komt de taxi ruim een half uur later. Dat zou inhouden dat ze in totaal een uur en 20 minuten "alleen" zouden zijn, das teveel. Ik zal dus op zoek moeten naar een baan voor de middag, ik ben benieuwd of dat lukt.

Afgelopen weekend in de aanbieding een mooie tent gekocht met wat beddegoed en keukengerei. We willen toch wel een keer op vakantie en dan is je eigen spul toch wel nodig. Dus hebben we een slordige 600 dollar uitgegeven en nu kunnen we weg. (zodra we een imperial hebben). Jac heeft al proefgeslapen met Ilse en Luuk en de enigen die geslapen hebben zijn Ilse en Luuk dus dat zit wel goed.

Wie zei er ook al weer dat het in Australixeb mooi weer was? Het is hiet al dagen echte herfst. Koud, zo rond de 15 graden overdag met veel regenbuien (komt goed uit in de schoolvakantie) en ‘s nachts is het rond de 4 graden. Gelukkig doet onze verwarming het goed maar het ding slurpt energie. We zetten hem ‘s morgens en ‘s avonds een uurtje aan en de rest houden we ons met een dekentje op de bank warm. Er zijn zeer veel gezinnen hier die helemaal geen verwarming hebben en die heb je toch echt nodig evenals je regenjas. De huizen hier zijn net overmaatse caravans. Als de regen op het dak valt klinkt het hetzelfde en als de verwarming uit gaat is de warmte zo via de ramen (enorm en enkelglas) weer weg. Die enorme enkleglasramen is ten eerste een kostenbesparing maar ten tweede hebben we ons laten vertellen dat dit ervoor zorgt dat in de zomer de warmte zo lekker uit je huis kan………….

Maar ach, de vakantie komen we redelijk door. Esmxe9 rijdt tussen de buien door wat op haar verzorgpaard en de andere twee vermaken zich met het "redden" van vlinders. Ze fietsen door de stromende regen de wijk rond om vlinders te vangen en in onze garage te laten drogen omringd door wat versgeplukte bloemetjes.

Ook even naar de tandarts geweest voor controle. Dat was niet echt een leuke grap want ondanks onze maandelijkse premie van 170 dollar, vergoedde de verzekering maar 40% van de gemaakte kosten en dat was nogal wat met 10 gaatjes verdeeld onder de kids. Verdoving erbij, en een schoonmaakbeurtje en …..kassa. Weet Jac weer waar hij voor werkt! Ilse was geen succes bij het gaatjes vullen, dat had ik ook niet anders verwacht eerlijk gezegd. We hadden alles doorgesproken en ze was het er helemaal mee eens. De tandarts, een geschikte import uit Engeland, had alles nog eens uitgelegd en laten zien maar dat mocht niet baten. Zodra de hele instrumentenhandel in het smoeltje zat, klapte ze haar kaken op elkaar en mocht er niets meer gebeuren. Na 3 keer hebben we het maar opgegeven. Het zijn geen diepe gaten in het melkgebit en we proberen het over een half jaar nog wel eens.

Ikzelf heb in de tussentijd geprobeerd, met succes, om een stuk van mijn vinger en nagel af te snijden. Gelukkig was Jac thuis voor de nodige bandages en hadden we van de tandarts van Luuk nog steriele tampons gehad, die nog op de aanrecht lagen, dus het was weer snel verbonden. In de tussentijd is het weer redelijk genezen maar nog wel pijnlijk.

Met Luuk naar de dokter geweest voor nieuwe medicijnen. Deze arts is, itt tot wat Jac zei, niet oud maar stokoud. Ze lijkt wel zo’n 180 jaar oud. Loopt en praat op afbetaling en heeft de kachel vol aan in haar spreekkamer zodat je er letterlijk tegen de hitte kunt leunen. Het bleek dat ze geen Ritalin mag voorschrijven als huisarts (de assistente dacht van wel) en we mogen weer naar de specialist, tegen speciaal tarief… De arts belde netjes voor ons rond maar aangezien ze volgens mij stekeblind is, had ze niet gezien dat ze de lijst voor volwassen patienten voor haar neus had. Afijn, een uur later stonden we weer met verwijsbrief in onze handen buiten. 7 Augustus mogen we verschijnen. Ik heb echter niet zoveel pillen meer dus de juf gaat Luuk in natura aanschouwen. Voor de vakantie was ze al bijna overspannen dus dat kan nog leuk worden. Ik ging er met mijn naieve hoofd vanuit dat de artsen hier hetzelfde mogen als in Nederland maar helaas dus niet.

Mijn opleiding staat weer een stapje verder. Ik heb besloten om toch de voltijdsopleiding te doen ipv de gratis werk/leeropleiding. Nadeel is, dat het geld kost maar voordeel is dat ik gegarandeerd over 5 weken mijn diploma op zak heb. Bijkomend voordeel is dat ik dat via het uitzendburo van de opleiding kan gaan werken en vrij kan nemen wanneer ik dat wil en dat zijn de schoolvakanties en als pa en ma hier zijn. ook als xe9xe9n van de kids ziek is kan ik lekker thuis zijn (maar dat vertel ik ze nog niet).  Er was al wel een soort van stageplaats geregeld in de tussentijd maar dat was geen probleem die kon ze weer aan een ander kwijt.

Ik ben intussen ook gediplomeerd EHBOer. De opleiding stelt echter niet veel voor. Ze willen dat je slaagt en de antwoorden worden je naar binnengegoten. De "cases" en de uitleg/voorbeelden waren echter nuttig en ik heb er toch wel het xe9xe9n en ander geleerd. Het diploma is hier 3 jaar geldig en ik hoef tussendoor niet naar allerlei bijscholingen, typisch.